میکس‌های پروتئین ثابت پاکدان

پایه پروتئینی میکس ۲۰ درصد را کنجاله آفتابگردان و کنجاله بادام‌زمینی تشکیل می‌دهند. کنجاله آفتابگردان علاوه بر پروتئین گیاهی، مقداری فیبر وارد فرمول می‌کند و بخش مهمی از نیتروژن موردنیاز میکروب‌های شکمبه را تأمین می‌کند. کنجاله بادام‌زمینی نیز با تراکم پروتئینی مناسب، ترکیب منابع پروتئین را متنوع‌تر می‌کند و وابستگی جیره به یک کنجاله واحد را کاهش می‌دهد. پروتئین خام میکس ۲۰ درصد است. حدود ۷۲ درصد پروتئین آن در شکمبه تجزیه می‌شودو در اختیار میکروب‌های شکمبه قرار می‌گیرد. 28درصد پروتئین نیز عبوری است و بخشی از آن بدون تجزیه در شکمبه به روده می‌رسد. سهم پروتئین عبوری قابل‌هضم یا DRUP برابر ۲۲٫۱ درصد از کل پروتئین است. پروتئین قابل‌هضم روده‌ای یا PDI نیز 131 گرم در کیلوگرم ماده خشک است. از این مقدار، حدود 55 گرم در کیلوگرم ماده خشک به پروتئین خوراکی قابل‌هضم در روده یا PDIA اختصاص دارد. بخش دیگر PDI از پروتئین میکروبی تأمین می‌شود؛ بنابراین ارزش پروتئینی محصول فقط به عدد پروتئین خام یا پروتئین عبوری محدود نیست. نسبت بالای RDP در این محصول لزوما مزیت نیست اما در جیره های با پروتئین پایین، خصوصا زمانی به یک مزیت واقعی تبدیل می‌شود که میکروب‌های شکمبه هم‌زمان به انرژی قابل‌تخمیر کافی دسترسی داشته باشند. تفاله مرکبات موجود در فرمول، از طریق پکتین سریع‌تخمیر، این انرژی را تأمین می‌کند. در نتیجه، میکروب‌ها می‌توانند آمونیاک حاصل از تجزیه کنجاله‌ها را با بازده بیشتری جذب کرده و به پروتئین میکروبی تبدیل کنند. این در جیره های علوفه محور یا دام های شیری با تولید متوسط و دامداری های سنتی بسیار مهم است. پکتین برخلاف نشاسته سریع‌تخمیر، استعداد کمتری برای تولید و تجمع لاکتات دارد. به همین دلیل، انرژی سریع موردنیاز شکمبه را با فشار اسیدی کمتر تأمین می‌کند و امکان استفاده مؤثرتر از RDP را بدون افزایش شدید سهم غلات فراهم می‌سازد. ترکیب کنجاله آفتابگردان و بادام‌زمینی با پکتین تفاله مرکبات، دو نیاز وابسته به یکدیگر را هم‌زمان پاسخ می‌دهد: تأمین نیتروژن برای میکروب‌های شکمبه و تأمین انرژی سریع برای تبدیل این نیتروژن به پروتئین میکروبی. به همین دلیل، میکس ۲۰ درصد برای جیره‌هایی مناسب است که هدف در آن‌ها افزایش بازده استفاده از پروتئین و تنظیم پروتئین خام در سطحی اقتصادی‌تر است؛ نه صرفاً بالا بردن عدد پروتئین جیره.

پایه پروتئینی میکس ۳۰ درصد از چهار کنجاله گیاهی مکمل تشکیل شده است. کنجاله آفتابگردان علاوه بر پروتئین، مقداری فیبر وارد فرمول می‌کند و بخشی از نیتروژن قابل‌تجزیه موردنیاز میکروب‌های شکمبه را فراهم می‌سازد. کنجاله بادام‌زمینی، منبع پروتئینی متفاوتی است که در کنار آفتابگردان، تنوع منابع نیتروژن را افزایش می‌دهد. کنجاله سویا به افزایش تراکم پروتئین و تقویت نسبی کیفیت اسیدهای آمینه کمک می‌کند و کنجاله کنجد نیز پروتئین، چربی باقیمانده و تنوع بیشتری به فرمول می‌دهد. پوست نخود بخشی از ساختار فیبری محصول را تأمین می‌کند و تفاله مرکبات با پکتین سریع‌تخمیر، انرژی موردنیاز میکروب‌های شکمبه را در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد. هماهنگی میان آزادشدن نیتروژن کنجاله‌ها و تخمیر پکتین، می‌تواند مصرف آمونیاک و تولید پروتئین میکروبی را افزایش دهد.پروتئین خام محصول حدود ۳۱ درصد ماده خشک است. حدود ۶۸٫۵ درصد پروتئین آن در شکمبه قابل‌تجزیه و ۳۱٫۵ درصد عبوری است. از کل پروتئین، حدود ۲۵٫۲ درصد به‌صورت پروتئین عبوری قابل‌هضم در نظر گرفته می‌شود. پروتئین متابولیسمی و پروتئین قابل‌هضم روده‌ای محصول هر دو حدود ۱۵۱٫۴ گرم در کیلوگرم ماده خشک هستند. همچنین حدود ۷۸٫۵ گرم در کیلوگرم ماده خشک به پروتئین خوراکی قابل‌هضم در روده یا پروتئین عبوری قابل‌هضم اختصاص دارد. این الگو نشان می‌دهد که ارزش محصول فقط به پروتئین خام ۳۱ درصد محدود نیست و بخش قابل‌توجهی از پروتئین آن از مسیر هضم روده‌ای در اختیار دام قرار می‌گیرد. در عین حال، سهم بالای RDP با انرژی پکتینی تفاله مرکبات هماهنگ می‌شود تا نیتروژن تجزیه‌شده با بازده بیشتری در ساخت پروتئین میکروبی مصرف شود. بنابراین فرمول از دو مسیر مکمل عمل می‌کند: تولید پروتئین میکروبی در شکمبه و تأمین پروتئین عبوری قابل‌هضم در روده.

پودر ماهی؛ فراتر از افزایش پروتئین خام:n پودر ماهی یک منبع پروتئین حیوانی با الگوی مناسب اسیدهای آمینه ضروری است. حضور آن می‌تواند محدودیت نسبی برخی پروتئین‌های گیاهی را کاهش دهد و بر لیزین، متیونین، ترئونین و سایر اسیدهای آمینه ضروری اثر مثبت بگذارد. مقایسه تراکم: پروتئین ۴۰ درصد، برای تأمین یک کیلوگرم پروتئین خام حدود ۲٫۵ کیلوگرم محصول لازم است. این سطح دو برابر میکس ۲۰ درصد و حدود یک‌سوم متراکم‌تر از میکس ۳۰ درصد است.