آغاز فرایند ممیزی و رتبه‌بندی کارخانجات خوراک منطقه ۳ کشور؛
سامان‌دهی ۸۶ واحد تولید خوراک در آذربایجان‌شرقی با هدف جهش کیفی و ارتقای امنیت غذایی
گردهمایی ممیزان رتبه‌بندی کارخانجات تولید خوراک دام، طیور و آبزیان منطقه سه کشور با محوریت بررسی شاخص‌های کیفی، استانداردسازی خطوط فرآوری و واگذاری امور تصدی‌گری به بخش خصوصی برگزار شد. صمد قویدل، معاون بهبود تولیدات دامی سازمان جهاد کشاورزی آذربایجان شرقی، در این نشست کارخانجات خوراک را حلقه بنیادین و راهبردی زنجیره امنیت غذایی و تولید پایدار پروتئین حیوانی کشور دانست.
تبادل تجربه ۱۶ ممیز از ۷ استان قطب دامپروری کشور
صمد قویدل با اشاره به ابعاد فنی این گردهمایی اظهار داشت: در این برنامه تخصصی، ۱۶ نفر از ممیزان زبده از هفت استان آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، اردبیل، زنجان، همدان، کرمانشاه و کردستان گرد هم آمده‌اند تا با وحدت‌رویه و هم‌اندیشی، شاخص‌های ارزیابی و رتبه‌بندی کارخانجات خوراک را نهایی کنند. وی هدف از این ارزیابی‌ها را هدفمندسازی حمایت‌های دولتی، ارتقای استانداردهای فنی، خروج واحدهای سنتی از چرخه رقابت ناسالم و افزایش بهره‌وری خطوط تولید برشمرد.
واگذاری امور به تشکل‌ها و تمرکز دولت بر نظارت کیفی
معاون بهبود تولیدات دامی سازمان جهاد کشاورزی استان با تأکید بر راهبرد چابک‌سازی دولت تصریح کرد: بهترین الگو برای پیشبرد اهداف توسعه‌ای، واگذاری امور اجرایی و ممیزی‌ها به بخش خصوصی و تشکل‌های تخصصی و تمرکز کامل بخش دولتی بر ریل‌گذاری، سیاست‌گذاری و نظارت بهداشتی-کیفی است.
سیمای صنعتی آذربایجان شرقی؛ ۸۶ واحد فعال با ظرفیت ۱.۶ میلیون تن
بر اساس ارزیابی‌های آماری، آذربایجان شرقی یکی از قطب‌های اصلی صنایع خوراک کشور است که در حال حاضر ۸۶ واحد تولید خوراک دام و طیور را در خود جای داده است. از این تعداد، حدود ۶۰ واحد به صورت تخصصی بر تولید کنسانتره دامی تمرکز دارند و ظرفیت اسمی مجموع واحدهای استان حدود یک میلیون و ۶۰۰ هزار تن در سال برآورد می‌شود. این زیرساخت عظیم نقش کلیدی در پشتیبانی از تولید بیش از ۱۲۰ هزار تن گوشت مرغ (معادل ۳.۷ درصد از کل تولید کشور و کسب رتبه هفتم ملی) و فعالیت ۴ کارخانه خوراک در قالب شبه‌زنجیره‌های یکپارچه ایفا می‌کند.
ضرورت عبور از آمار اسمی به بهره‌برداری واقعی
کارشناسان بر این باورند که ممیزی‌های جدید باید شاخص‌هایی فراتر از ظرفیت اسمی را مدنظر قرار دهد. بررسی نرخ بهره‌برداری واقعی، میزان دسترسی پایدار به مواد اولیه مرغوب، توان مالی و نقدینگی، و استانداردهای فیزیکی و شیمیایی خوراک تولیدی، سنجه‌های واقعی برای تفکیک کارخانجات پیشرو از واحدهای با ظرفیت راکد خواهد بود.
